Verhaal geschreven vanuit Tom
5 juli’08 Tourbus 00.13
Met mijn hoofd, steunend op mijn hand, staar ik uit het raam. De wegen, met hun lichten en auto’s flitsen voorbij. Ik mis thuis. Terwijl de andere, Bill, Gustav en Georg, gespannen naar de film kijken kan ik me er niet op concentreren, hoe hard ik ook me best doe. Steeds maar weer komen gedachtes, om met Tokio Hotel te stoppen, naar boven. Een paar uur geleden stond ik nog op het podium mijn kunstje vertonen, waar ik steeds meer moeite voor moet doen. De laatste paar maanden is alles veranderd. De gedrevenheid, de passie alles is verdwenen. Dat alles, sinds ik in de ogen van dat meisje keek. Het is net of ik mezelf bij haar heb achtergelaten, mijn levenslust is weg. Genieten kan ik niet meer, zelfs niet op het moment dat ik word toegeschreeuwd door 50.000 mensen. Het is op, niet meer bij mij, alles is veranderd. Met in mijn hoofd het beeld van haar zucht ik. Bill; ‘Zeg Tom, wat is er met jou aan de hand de laatste tijd? Je lacht niet meer en je ogen lijken emotieloos, behalve voor de pijn die erin te lezen is.’ Ik maak mijn ogen los van de straat, buiten, draai me om en kijk Bill aan. Zijn bezorgde ogen dwingen me naar beneden te kijken. Bill; ‘Tom, alsjeblieft?!’ Ik haal mijn schouders op, zie hoe iedereen naar me kijkt. ‘Er is niks. Ben gewoon moe.’ Voor iemand iets kan zeggen loop ik richting mijn bed. Een tijd lang lig ik, met mijn gordijntje gesloten, naar het plafon te kijken als David laat weten dat we over een uur bij ons hotel aankomen. Het volgende moment hoor ik Georg in de verte mijn naam roepen. Open mijn ogen, moet in slaap zijn gevallen want iedereen is weg.
5 juli’08 Hotel 01.46
Nummer 341. Soepel glijdt het kaartje door de lezer, wat voor kamer zal het deze keer zijn? Met een zwaai gaat de deur open, groot bed, zithoek, televisie en al mijn koffers vullen de ruimte. Kleed me om, voel hoe de stof mijn huid raakt, schoon als er wordt geklopt, het is Bill. Met grote, zekere stappen loopt hij mijn kamer in. Bill; ‘En nu ga je vertellen wat er met je aan de hand is!’ Verzekerend dat er niets aan de hand is ga ik in de vensterbank zitten, in de hoop dat Bill genoegen neemt met mijn woorden. Mijn ogen bekijken het uitzicht over zee, de miljoenen sterren aan de hemel. Bill’s woorden snijden door de stilte heen; ‘Het komt door dat meisje hè?!’ Met een ruk draai ik me om, uit paniek weet ik niks te zeggen en zwijg. Bill; ‘Ik weet genoeg! Ooit heb je gezegd dat er nooit een meisje tussen ons in zou komen, tussen jou en de band! Beide is nu gebeurd!’ Ik weet dat hij gelijk heeft, heb dit ook niet gewild. Open m’n mond om wat te zeggen maar de woorden blijven uit. Bill schudt zijn hoofd, zijn ogen kijken me teleurgesteld en in de steken gelaten aan. ‘Sorry’ Te laat, mijn verontschuldiging valt in het niet bij de knal van de dichtslaande deur. Bill is weg. Nu is het zeker, ik heb alles verknald.
Dagen gaan voorbij, vol met interviews, concerten en lange busreizen.
13 juli’08 Werchter Boutique 13.53
Vandaag spelen we op het zoveelste festival van dit jaar. Het is meer dan een week geleden dat Bill me duidelijk heeft gemaakt hoe het met mij zit. Alleen loop ik over het afgezette terrein. Eenzaam, sinds die ene nacht in dat ene hotel, ze hebben me allemaal opgegeven. Sigaret tussen mijn lippen, gedachten bij haar en duizenden, gillende fans voor mijn band achter dat kwetsbare hek. Ik schrik op van mijn telefoon, David waar ik godverdomme blijf. Laatste trek het puntje van de sigaret licht op, mijn voet ontneemt de zuurstof, het vuur dooft. Net zoals zij mij de adem benam en me uitbluste.
13 juli’08 Werchter Boutique backstage, podium 14.25
Met moeite probeer ik het podiumbeest in me naar boven te halen, nog vijf minuten en es geht los!
13 juli’08 Podium 14.30
De hitte van de lampen verwarmen me meteen, zodra ik mijn eerste stap on stage doe. Het gegil zwelt aan, duizenden. Mijn ogen zien de vele gezichten, een seconde later niet meer dan een herinnering. De flitsende camera’s trekken allang mijn aandacht niet meer. Als vanzelf leiden mijn vingers het plectrum over de snaren op het goede moment, hoor Bill zachtjes in mijn oor. Bill; ‘Du bist, alles was ich bin und alles was durch meine Adern fließt.’ Een fractie van een seconde denk ik dat mijn ogen me bedriegen maar haar stralende ogen vertellen mij het tegendeel. Daar staat ze, tussen al die andere mooie meisjes, duidelijk de mooiste. Terwijl ze uitbundig meezingt, blijven haar ogen in de mijne kijken, zo puur en vol leven. De neiging om van het podium af te springen is groot maar betekend de dood. De zin komt weer terug, voel hoe ik weer begin te stralen, het plezier hervindt. Mijn tong glijdt langs mijn lippen, ineens kijkt ze weg. Wereld stort in, ze lacht naar Bill, op die leuke manier met die kuiltjes in haar wangen. Haar hand wuift een kus in zijn richting, voel mijn bloed koken. Dan zie ik het in, ik ben te ver gegaan. Ik heb een meisje tussen ons in laten komen. Hoe kon ik ooit denken dat iemand van me kan houden, ja voor één nacht niet meer. Ik gebruik ze en zij mij, scheiss. Tranen prikken in mijn ogen, ik wil niet huilen, niet hier, niet voor al die mensen. Verontwaardiging als ik het podium af storm, Bill die stil valt, zo ook de fans. Handen die me tegen willen houden, loop er als een muur doorheen. Es ist vorbei…
13 juli’08 ergens 15.07
Pas als ik door een hek loop besef ik wat ik gedaan heb. Totally in shock ga ik op een bankje zitten, steek een sigaret op en voel de rook geruststellend mijn longen vullen. Mijn hoofd, zwaarder dan ooit, in mijn handen vol schuldgevoelens. Met gesloten ogen hoor ik snelle voetstappen. Ben bang voor wat komen gaat, een boze Bill, een dodelijk kwade David, ik durf niet op te kijken. De laatste stap, vlak bij het bankje, lijkt uren na te dreunen in mijn oor. ‘Waarom rende je ineens weg? Wat is er?’ De klank van deze woorden, zacht en verontrustend, niet van Bill of David, voelen als fluweel dat langs mijn oren strijkt. Langzaam open ik mijn ogen, alleen om te zien of mijn fantasie gelijk heeft. Mijn ogen nemen elk detail van haar schoonheid op, gelukkig, maar verdrietig om de bezorgde blik in haar ogen kan ik de tranen niet meer terug dwingen. Al snikkend en hikkend vraag ik haar hoe ze hier zo snel is gekomen. ‘Bill, hij wilde achter je aan gaan maar werd tegen gehouden door de handen, die jou lieten gaan. Schreeuwen, zijn ogen boos maar smekend in de mijne, handen die me over het hek heen trokken, Bill en Georg die me omhoog helpen. Toen stond ik, voor duizenden mensen op jou plek, met een smekende broer, ga alsjeblieft naar hem toe. Bang dat je jezelf wat aan zou doen rende ik, rende ik zo hard dat mijn voeten op de grond naklonken en de suizende wind pijn deed in mijn oren.’ Ik zie, vaag door mijn betraande ogen, hoe ze naar me kijkt, hoe haar lippen bewegen als ze praat maar kan me niet open stellen. ‘Ik ben hier om je te helpen Tomchen, praat met me alsjeblieft?!’ Ik word helemaal week van de manier waarop ze Tomchen zegt, zo lief maar voel de pijn in mijn hart als haar stem breekt bij het laatste woord, ze huilt. Het bankje kraakt licht als ze erop gaat zitten. Vanaf de leuning kijk ik neer op haar blonde haren, wil haar vastpakken en nooit meer los laten. Ik voel hoe ze haar hoofd op mijn bovenbeen legt, hoe haar vingers mijn knie strelen en hoe haar tranen langzaam door mijn broek prikken. Terwijl mijn vingertoppen over haar wang glijden en met haar, haar spelen verzamel ik moed voor wat komen gaat. Ineens vliegen de woorden over mijn lippen, zacht en aarzelend, ik hou van je, Madjj. Met een ruk draait ze zich om, haar ogen geschokt in de mijne, die me vragen hoe ik haar naam weet. Die dag, ik keek in je ogen en wist dat jij het meisje was dat mijn dromen eigen maakte. Haar betraande ogen beginnen te stralen en haar mond laat, de mooiste lach die ik ooit heb gezien, de dag verlichten. Ik laat me van de leuning afglijden, voel hoe mijn kont het bankje raakt en hoe de adem van Madjj mijn wang aait. Voorzichtig pakken mijn vingers haar kin vast, zien mijn ogen hoe haar lippen een klein beetje van elkaar afkomen en voel ik hoe haar hand met mij dreads speelt. Aarzelend beweeg ik mijn hoofd naar de hare, onze ogen verdronken in elkaar. Langzaam glijden haar vingers over mijn lippen terwijl onze voorhoofden elkaar lichtjes strelen. Haar oogleden zakken langzaam naar beneden, onze lippen tegen elkaar aan, proef haar, zoete smaak in mijn mond. Voor een eeuwigheid lijken onze tongen verstrengeld als ze zich terugtrekt. ‘Je moet terug, Tom.’ Ik knik, alleen als jij met me mee gaat. Met haar warme hand in de mijne lopen we samen naar het festival terrein.
13 juli’08 Werchter Boutique backstage 15.23
Zodra mijn mede bandleden en David me zien stormen ze op me af en barsten als een vulkaan uit, alle stemmen, niet meer van elkaar te onderscheiden gaan langs me heen, voel alleen dat kleine kneepje in mijn hand. Een harde klap in mijn gezicht brengt me weer op de wereld. Als ik op kijk is Bill’s gezicht slechts enkele centimeters van me verwijderd. Ogen vol haat kijken me aan, niks medelijden, niks begrip, alleen haat. Voor ik het besef word Madjj weggetrokken, loopt iedereen weg, ben ik alleen. Wat heb ik gedaan! Met mijn hoofd naar de hemel gericht laat ik me op mijn knieën zakken. Wat heb ik gedaan! De volgende minuten is het oorlog in mijn hoofd, wie zal ik achterna gaan? Kies ik voor Bill? Mijn broertje, die er altijd voor me is geweest, misschien meer dan een broer, die nachten bij mij in bed heeft doorgebracht moeten toch iets betekenen? Of kies ik voor de band, Tokio Hotel en ga achter David aan? Of kies ik voor mijn toekomst? Madjj, het meest mooie wat me in al die jaren is overkomen, waar ik oud mee kan worden?
Optie 1; Tom gaat achter Bill aan
Razendsnel snel werken mijn hersenen, waar is Bill? Waar zou ik zijn als ik Bill was? Zonder te weten waar ik heen ga loop ik als een bezetene over het terrein als ik ineens vanachter onze bus rookwolkjes zie kringelen, Bill. Op mijn hoede loop ik het hoekje om, daar zit hij, mijn kleine broer, huilend. Weet niet wat ik moet doen, aarzel maar leg dan mijn hand op zijn schouder. Bill’s hoofd draait zich met een ruk naar me toe, de harde woorden doen me pijn, ik ben een lul, ben zijn liefde niet waard. Een traan verlaat mijn oog, het spijt me, zo erg, je moest eens weten. Met een gebogen hoofd laat ik hem los, verdwijn in de bus en huil. Mijn hoofd in het, nu natte, kussen, gedachten aan Bill verliezen alles doet pijn. Ik weet niet hoelang ik hier al lig, minuten, uren, mijn tijdsbesef is verdwenen als ik ineens een hand op mijn onderrug voel. Kijken hoef ik niet, Bill’s handen herken ik uit duizenden, zijn mooie slanke vingers, de manier van doen, mijn Bill. Nog na snuffend draai ik me richting zijn mooie verschijning. Zijn over perfecte handen vegen mijn tranen weg en zijn ogen vergeven me. Zijn zoete lippen raken de mijne, alles vergeten, nagels onder mijn shirt, zijn lichaam op het mijne. Even speel ik met zijn riem, laat mijn hand in zijn broek glijden, o Tom. Voorzichtig trekt Bill mijn shirt over mijn pet en dreads, zijn handen glijden over mijn naakte bovenlichaam, kippenvel. Terwijl mijn hand onderhand in Bill’s boxer zit gooit Bill zijn shirt uit, perfect, zachte huid verschijnt die mijn lippen kussen. Van binnenuit trek ik Bill’s boxer en broek naar beneden. Mijn handen strelen zijn onderrug en kleine kontje terwijl Bill’s handen langzaam mijn riem losmaken. Ik voel hoe de stof van mijn boxer en broek over mijn huid naar beneden zakt. Bill’s lippen kussen mijn onderbuik, zachtjes. Het spijt me, voel Bill’s vinger op mijn lippen, shht, zijn lippen en tong op de binnenkant van mijn dijen, rillingen. Een kriebel in mijn buik, warmte, ik voel hoe ik meer opgewonden raak. Ik voel hoe Bill’s mond me omsluit, klauw met mijn ene hand in de lakens, de andere in zijn haar. Bill’s zachte lippen maken me gek, zijn piercing, goddelijk. De warmte, de tederheid van zijn tong tegen de kou, de ruwheid van zijn piercing. In de verte slaat een deur dicht, voetstappen, shit! Bill schiet omhoog, trekken onze kleren aan, net op tijd. Georg komt de trap opgelopen, of we het al uitgepraat hebben. Georg; ‘Het is misschien niet het goede moment maar de tour is afgelopen, wat we dan altijd vieren dus ook nu. Ik moest vragen of jullie wel meegaan of niet.’ Een typische Georg smile lacht ons tegemoet, ik ben altijd in voor een feest, misschien juist een goede afleiding. Georg; ‘Oké, dan zien we jullie straks wel, we gaan eerst met zijn alle wat eten.’ Even plotseling als hij verscheen is Georg weer verdwenen, laat me opgelucht op mijn bed vallen. Bill; ‘We moeten oppassen, het gaat een keer fout. Misschien moeten we het gewoon vertellen.’ Hij kijkt me bedenkelijk aan, hij is gek. Een tijd lang is het stil, filmpje kijken? Bill zit meteen recht, the notebook, meneer wil the notebook kijken, vooruit. Met een fles safari, een oversized zak chips en the notebook in de DVD speler kruipen we samen in mijn bed. Gordijn dicht, de deken over ons heen, warmte. Al snel staan Bill’s ogen vol met tranen, moet zelf ook even slikken, leg mijn hand op zijn been, knijp er zachtjes in.
Optie 2; Tom gaat achter David aan
Ben bang, bang om hem onder ogen te komen. Tokio Hotel heeft mijn laatste jaren erg veranderd, hij heeft ons groot gemaakt. Onze passie, liefde voor muziek, hij zag het. Wat heb ik nog te verliezen? Niks. Een stuk zelfverzekerder dan eerder ga ik op zoek naar David. Mensen die kijken, praten, over mij het maakt me allemaal niets uit. Ik moet mijn band redden van de ondergang die ik heb veroorzaakt. En waarom? Voor een meisje! Hoe heeft het zover kunnen komen? Vragen zonder antwoorden doen er niet toe, ik ga alles recht zetten, voor Tokio Hotel, voor de fans. Aarzelend sta ik voor de backstage kamer, die voor ons bandleden is ingericht, David op de bank, Gustav met muziek en Georg slapend. Ik moet met je praten. Ik zie hoe David me probeert te peilen of ik het meen, of niet. Sorry dat ik zomaar van het podium af ben gelopen, ik wacht af, het lijkt mee te vallen. David; ‘SORRY?! GODVERDOMME TOM!!! Sorry?! Heb je wel door wat je hebt gedaan? Een show verneukt, fans teleurgesteld en het ergste van allemaal, je hebt je bandleden laten zitten.’ Als er rook uit zijn oren en neus kon komen zou dit zeker het moment zijn, rood hoofd, dodelijke ogen. Ik kan het uitleggen, vijf minuten lang luistert hij naar mijn verhaal over haar, over mijn eenzaamheid en verdriet, niets doet hem wat. Ik moet weten waar de grenzen liggen, wat het belangrijkste is, waar mijn verantwoordelijkheden liggen. In me knapt iets, ik barst uit, als een slapende vulkaan waarbij een uitbarsting op de loer ligt, schreeuw. Je hebt geen gevoelens, denkt alleen aan geld, we zijn je zat, jíj hebt ons laten zitten. Al een hele tijd geleden! GELD, GELD, GELD! Mijn geschreeuw heeft Georg wakker gemaakt, Gustav van zijn muziek losgerukt, ze klappen, zeggen niks, het is duidelijk. Ze staan aan mijn kant. David kijkt me geschokt aan, alsof hij uit een heerlijke droom ontwaakt. Ik sta nog na te hijgen van mijn woedeaanval als David zegt dat ik gelijk heb. Nu is het de beurt aan mij om geschokt te reageren, sta met mijn mond vol tanden. David; ‘Ik heb jullie inderdaad te hard laten werken het laatste jaar. Dat blijkt wel uit jullie gezondheid en emotionele toestanden. Ik beloof dat het vanaf nu beter word, sorry.’
Optie 3; Tom gaat achter Madjj aan
In een opwelling volg ik, voor het eerst van mijn leven, echt mijn hart. Haar naam schreeuwend, mijn voeten die me zo snel dragen als ze kunnen en mijn ademhaling die versneld. In al die jaren dat ik geen tijd had, geen vriendin mocht, heb ik niet zo’n sterke drang gehad bij iemand te zijn, haar armen om me heen te voelen en haar lippen in mijn nek. Geen ‘One night stand’ deze keer, het is echt, ik voel het, für immer. Ze is weg, kan niet anders. Met gevaar voor eigen leven trek ik me op aan het hek, dat mij van duizenden fans scheidt. Tot mijn grote opluchting zijn de meeste weg, een handje vol, meer niet. Twee knuffelende meisjes trekken mijn aandacht, daar is ze. Mijn hart begint, ongecontroleerd, sneller te slaan en mijn benen werken zich tegen het hek omhoog. Achter me gilt Tobi dat ik terug moet komen maar mijn voeten raken de grond aan de andere kant van het hek al. Zo snel mijn voeten kunnen lopen ze richting haar, nog tien meter. Net als ik denk dat ik het ongezien red begint iemand te gillen, nee. Sneller, vanuit mijn ooghoeken zie ik fans op me afstormen, belangrijker, ook haar ogen zijn nu op mij gericht, vijf meter. Als het een film was geweest, slowmotion, zwart-wit en een emotioneel nummer. Drie meter, twee meter, één meter, haar armen om me heen, haar gelukkige lach in mijn oor. Onze lippen tegen elkaar. De wereld om ons heen bevriest, geschokte kreten, aan de grond genagelde fans, hoe erg het allemaal is, ik heb mijn meisje in mijn armen. Ineens voel ik overal handen, hoor stemmen, de fans. Ze trekken aan me, slaan Madjj, mijn bloed kookt. Madjj gilt, FUCK OFF!!! Madjj; ‘Zien jullie niet dat jullie hem pijn doen?!’ Nu pas voel ik hoe een warm straaltje bloed, via mijn wenkbrauw, over mijn wang naar beneden loopt. Madjj; ‘Fans, zo noemen jullie jezelf?! Het hele woord zijn jullie niet waard, hoe kun je zeggen dat je van hem houdt als je hem zo behandelt?! Hij heeft ook gevoelens, kan pijn voelen en liefde!!’ Haar ogen prikken in de mijne bij dat laatste woord, een lachje om mijn mond, ik kan zeker liefde voelen, voor haar. Één van de hysterische meisjes geeft haar gelijk, meerdere vallen bij, excuses tegen over mij en haar. Het gevaar is geweken iedereen druipt af, alleen wij twee nog over. Haar tong maakt het puntje van haar mouw nat, doet het bloed verbleken maar mijn hart sneller slaan. Ik houd echt van dit meisje. Ik wil haar helemaal opnemen in mijn leven, elke komende seconde met haar delen, één probleem, de andere. Met haar hand in de mijne loop ik weer richting het backstage terrein, ze houdt me tegen, moet even wachten. Voor ik iets kan vragen rent ze bij me vandaan, meters. Ik kijk naar haar benen, kont, rug en wapperende haren in de wind, voel het bloed door mijn aderen razen, gott, hoe doet ze het. Even denk ik dat ze niet meer terug komt, minuten lang is ze uit mijn zicht verdwenen, wolken bedekken de zon en mijn stemming word steeds somberder. Draai me om, geef op. Ineens breken de zonnestralen door de wolken, ik volg ze met mijn ogen. Daar staat ze, als een engel omgeven door de lichtstralen, ze is teruggekomen. Naast zich het meisje dat haar knuffelde, haar vriendin. Opgelucht, als ik mijn arm om haar middel sluit en haar haren mijn neus kriebelen, zucht ik. Madjj; ‘Dit is Puck, ik kon haar moeilijk alleen achter laten.’ Het is goed. Met z’n drieën lopen we door een deur naast het podium, Tobi met een dankbare blik in zijn ogen, hij laat ons verder met rust. Slenterend, pratend, rokend, lopen we naar de tourbus, zenuwen om Bill, Gustav en Georg maar het meest om David. Mijn schoenen lijken van lood, zo zwaar, eerste tree, tweede tree, de deur. Mijn hand op de klink, aarzeling, wel of niet? Een bemoedigend duwtje in mij rug, hoe kan ze alles precies op het goede moment doen? Schudt de gedachten weg, open de deur, David. David; ‘Hé Tom, voel je, je alweer wat beter? De andere zitten achter.’ Een handgebaar richting de achterkant van de bus, gebeurt dit echt? Spontaan als ze zijn, Madjj en Puck, lopen ze lang me heen en stellen zich voor. Ik merk hoe David haar langzaam met zijn ogen opneemt, eerst wantrouwen maar na haar zelfverzekerde lach goedkeuring en ontdaanheid, ze heeft het voor elkaar! David; ‘Ik ga even wat eten, jullie redden het wel hè? Zorg goed voor ze Tom, de koelkast is weer bijgevuld en de rest weet je wel te vinden.’ Een gedag voor de meisjes en een bemoedigende knipoog voor mij. Met een fles cola en wodka lopen we naar de achterkant van de bus, geluiden, stemmen van de TV, komen ons tegemoet. Het slaapgedeelte, Gustav’s gordijntje gesloten, met mijn vinger op mijn lippen draai ik me om, ze begrijpen het en zijn niet te horen. Zes trede, een deur, weer aarzel ik achter die deur zit Bill, degenen die ik het meest pijn heb gedaan met mijn gedrag. Een ingeving, als Bill echt van me houdt gunt hij me dit, hij heeft gewoon tijd nodig, mijn kleine broertje. Vol zekerheid open ik de deur, Georg en Bill liggen onderuit gezakt film te kijken, kijken pas op als ze merken dat ik niet alleen ben. Maak me zorgen om Bill’s reactie, Georg is geen probleem die houdt wel van vrouwelijk gezelschap. Ik merk meteen dat hij en Puck het wel met elkaar kunnen gaan vinden, die lichtjes in zijn ogen zeggen genoeg. Word uit mijn gedachten gerukt door Bill’s stem, of dit d’r nou is. ik voel een blos over mijn wangen glijden, ja, dit is Madjj. Ze schudden elkaar de hand, Bill’s houding afwachtend terwijl Georg en Puck al in een gesprek verwikkeld zijn. Bill; ‘Ik heb veel over je gehoord.’ Madjj gaat naast hem zitten; ‘Niets dan goeds, hoop ik?’ Bill; ‘Je moest eens weten.’ Bill lacht, voor de zoveelste keer vraag ik me af hoe ze het flikt. Madjj tegen Bill; ‘Misschien moeten we eens samen gaan shoppen, dan kan ik jou ook wat beter leren kennen. Ik snap het heel goed als je me niet zo ziet zitten, ik val zomaar binnen in het leven van je broer, ben de schuld van zijn rare gedrag. Dat spijt me maar ik hoop dat je me een kans wilt geven.’ Weer die lieve lach, die kuiltjes. Bill; ‘Je bent ongelofelijk! Volgens mij heb ik je verkeerd in geschat. Je lijkt echt van mijn broer te houden, apart. Maar je moet wel heel speciaal zijn als je Thomas zijn hoofd zo op hol brengt, ik moet er vast aan wennen.’ Verbijsterd dringen zijn woorden tot me door, hij mag haar, HIJ MAG HAAR!!! Bill, of ik nog even wat glazen wil halen, ojaa en nog een fles drank, ofzo. Glazen en flessen in mijn handen, vlinders in mijn buik, geluk zoals ik het nog nooit heb gevoeld. Als ik terug binnenstap zet ik de glazen en flessen op tafel, ga naast Madjj zitten, kus haar haren en geniet van de fijne sfeer. Wil dat dit nooit ophoudt. Puck reikt ons een glas aan, we kijken film, nou ja we, ik ben me er veel te veel van bewust dat mijn meisje hier naast me zit. Ik voel haar warmte door mijn kleren heen, zie hoe haar smaragd groene ogen het beeld volgen, ze is zoveel interessanter dan een film, dan honderden films samen. Uren kijken we de ene film na de andere, de bus rijdt, ze mag blijven. Alle drank, de gebeurtenissen van vandaag, maken mijn hoofd zwaar.
Madjj; ‘Tom, ik moet gaan. Breng je me nog even naar mijn fiets?’ Mijn armen om haar middel, haar rug tegen mijn buik, waggelend de bus uit. Buiten is het donker, één enkele straatlantaarn, tientallen auto’s razen voorbij, waar zijn we? Nummerborden, geel met zwarte letters, Nederland. NEE! Ze gaat weg, naar huis, haar fietsslot rinkelt als haar lieve, kleine handen het raken. Een laatste kus, een laatste omhelzing, wanneer zie ik haar weer? Wanneer krijg ik weer zo’n kus? Ze stapt op, rijdt weg, laat me achter, één scheur in mijn hart. Ze kijkt achterom, verdriet, tweede scheur in mijn hart. Lichten, getoeter, piepende remmen, een harde knal. Schrik, mijn hart gaat tekeer, regen valt ineens met veel geweld naar beneden. Daar ligt ze, doorweekt, stil, ogen gesloten. Laat het niet zo zijn, niet nu ik haar net heb gevonden, knieën raken het asfalt. Mijn handen voelen haar koude gezicht, tranen stromen uit mijn ogen, overal bloed, in de verte allemaal stemmen, onbekenden. Mijn stem, die haar naam roept, haar oogleden trillen! Haar ogen kijken me aan, al het leven dat er ooit in te zien was, verdwenen, een vreemd gevoel in mijn buik. Haar lippen laten elkaar los, een straaltje bloed vindt een weg naar haar nek, ze wil wat zeggen. Ik buig me naar haar toe, kus haar wang, zeg het maar. Een traan verlaat haar oog, met veel moeite, ik houd van je, oogleden vallen dicht, haar hoofd zakt uit mijn handen, hang wang kust de natte weg. Het is over. Mijn hart breekt. Ik schreeuw het uit, voor het eerst, mijn emoties voor iedereen te zien, hoor Bill, voel handen op mijn gezicht, aan me trekken. Bill; ‘Tom, Tom, Tom?!’ Sluit mijn ogen, ik wil niet meer, niet zonder haar, dan ineens hoor ik haar honingzoete stem, voel haar lippen. Open mijn ogen.
Nat van het zweet zien mijn ogen het plafon van de bus, dan haar. Ze staat recht voor mijn neus, houdt mijn hand vast vraagt of het gaat. Hijs mezelf omhoog, zit gewoon in de bus, ben verward. Madjj; ‘Je bent in slaap gevallen, hebt gedroomd maar alles is voorbij, het is over.’ Ik zie de bezorgdheid in haar ogen, het leven, ik heb echt gedroomd. Een traan van geluk drupt uit mijn oog, vier paar ogen ernstig op mij gericht, hoor Bill tegen Madjj praten. Bill; ‘Ik vraag wel of we ergens kunnen stoppen, dan moet jij maar even met hem praten.’ Zie hoe ze knikt, hoe Bill uit het zicht verdwijnt en voel hoe de bus even later afslaat en stopt. Madjj helpt me overeind, neemt me mee. Voorin de bus zitten David, Gustav en Bill, allemaal wat nerveus. Hoe laat is het? 02.45! Bill drukt één van mijn vesten in haar handen, het is koud buiten, valt me nu pas op dat ze nog steeds alleen een hemdje aan heeft, stom van me. Hoe schattig, ze verzuipt bijna in mijn Kani vest. De koude lucht schudt me een beetje wakker, het donker doet me schrikken, de miljoenen sterren stellen me gerust. Madjj’s stem haalt me uit mijn diepe gedachten, of het weer gaat, dat ik alles kan vertellen. Hand in hand lopen we wat, zwijgend, een picknick tafel, we gaan zitten. Meteen schieten beelden uit mijn droom, dreigend voorbij, waarom droom ik zoiets, wat heeft het te betekenen? Het geluid van een aansteken doet me ontwaken uit de vragen, kijk jaloers naar de sigaret die haar zachte lippen raken. Terwijl ik over mij droom vertel delen we de sigaret, nog nooit zo lekker. En toen was je dood, de tranen staan weer in mijn ogen, voel weet die pijn. Madjj; ‘Lieve Tom. Dood gaan we allemaal.’ De woorden doen me pijn, haar hand in mijn nek stelt me gerust, in haar ogen lees ik het ineens, ze voelt voor mij hetzelfde als ik voor haar voel, liefde. Echte liefde. Madjj; ‘Tot die tijd komt gaan wij nog heel veel dingen samen doen, samen genieten, samen lachen en huilen, we slepen ons door de moeilijke tijden heen en mocht zoiets gebeuren als je droom…’ Stilte, zingende vogels, wind tussen het riet. Madjj; ‘dan, ja ook dan, zal ik altijd bij je zijn. Je kunt me niet aanraken me niet meer zien, horen, ruiken maar er altijd zijn. Hier.’ Ze legt haar hand op mijn borst, precies op mijn hart.
)
Don't look at that way *cries*
That's better ^^
What's the matter?
Laatste reacties